NE ÇOK ŞİİR VAR
Ah ne çok şiir var.
Ayrılığın hüznünü yaşayan
Umudu yarım kalmış
Vuslata,ümide hasret
acısında boğulan
candan âlâ can yakan
Ne çok konu var şiirlere ilham olan
Ne çok yokluk,yoksunluk,
ayrılık ,aykırılıklar var.
Acıyla kıvranan,
Sessizliğini bozmayan
Can çekişen masumlar
Onların kanını emen,
soyup soğana çeviren hiç doymayan
ne çok zalimler var.
Ah ne çok ölümlere, zulümlere,
yalanlara,yanlışlara şahit olduk.
Ne çok çoklara karıştık,
ağır yenilgilere,yanılgılara uğradık.
Her yanılgı da inşası namümkün bir tuğlamız yıkılıverdi.
Hiç dinmeyen derin yaralara,
yitirilen aşklara,
Kaybedilen değerlere ne çok
tanık,sanık olduk.
Görüyor musun?
Kanadı kırık dallarımızı
Bak iyi bak yüreğine
İçimizde bir yerlerde hiç dinmeyen,
Onca gülümseyişin arasında,izahı olmayan binlerce can ağrısı var.
Ah ne çok şiir var.
Okudukça tekrar tekrar nükseden
Hep aynı yerden kanayan ,acıyla yoğrulan sanki sonsuz bir rüya ...
