GİDİYORSUN ÖYLE Mİ
Bana ne galaksinin güneşinden,
Sen ruhuma böylesine doğmuşken.
Doğudan doğmuş gün, batıdan batmış,
Gün yirmi dört saatmiş bana ne!
Seninle bir ömrü ben, bir âna sığdırmışken.
Gidiyorsun şimdi öyle mi?
Koparırcasına yüreğimi bedenimden!
Gökyüzünden çalarak maviyi
Ve soldurarak galaksinin tüm renklerini.
Kuzguni gecelerin karanlık gölgelerine bırakıp ruhsuz bedenimi,
Gidiyorsun şimdi öyle mi?
Olsun be olsun!
Sol yanımda daha çok acılara yer var sevgili,
Ta ki toprak sarasıya bedenimi.
Zaten,
Zaten değil mi ki
Sofistike düşler kurmaktı şiarım.
Varsın,
Varsın gidişin de düşler sahnemin son perdesi olsun ebedi.
Bilirsin,
Eski aşkların sadık emanetçisiyim ben;
Serden geçer, yardan geçmez yüreğim.
Andolsun ki;
Ne mutluluğun dibe vuruşlarında vazgeçeceğim
Ne ızdırabın doruklarında seni sevmekten.
Yitik zamanların gündoğumlarında,
Can çekişen ruhumun çığlıklarında dahi seveceğim seni.
Çokluğunun ertesi,
Yokluğunun arefesinde her gün,
Savrulsam da hayatın hoyrat rüzgârlarında,
O çok sevdiğin gülüşümü yapıştırıp yüzüme,
Kaybolacağım yüreğimin satır aralarında.
Ve tüm dillerde, ömrümce,
İmlası bozuk şiirlerce
Mısra mısra, hece hece,
Son nefesimin her doğuşunda seveceğim seni,
Asil ve sessizce!
***

















