HİÇ VAZGEÇME KADIN
Hiç bırakma kadın umudu avuçlarından.
İstikbal ışığını yay etrafına,
Korkma diyerek at adımlarını, bas sağlamca.
Özgür bir kır at koşuyor ruhunun derinliklerinde.
Hiç vazgeçme kadın yıkılsa da hayallerin
Yeniden kurmaktan.
Hani yarın diye bir gün var,
Her ânın tadını çıkar.
Umut, senin hep gülümseyen gözlerinde,
Hayata güzel bakan gül çehrende,
İstikbal bil ki göklerde kadın.
Sen kendi göğünün ta kendisisin.
Parla kadın, parlat hayatını.
Yol nereye götürüyorsa git oraya.
Şiirinle,
Gülümsemenle,
Yüreğindeki sınırsız sevginle.
Yaz kadın, kimse okumasa da
Gönül sayfana yürek dökümlerini;
Belki bir yerlerde üzerine alınan olur
Sevda şiirlerini.
Mutlu edersin belki hisli hatıralar bulvarında,
Her dizede kendini bulan bir yalnızlık müdavimini.
Belki bir kalp çarpıntısı olur dizelerin,
Yolunu kaybetmiş yorgun bir gönlün.
Hiç vazgeçme kadın
Çiçekli baharlardan.
Yaz, yazabildiğin kadar,
Umudu ve kadınları.
***



















