KENDİNE SÜRGÜN
Bu dünyada hepimiz biraz sürgünüz. Çoğu kez doğduğumuz topraklardan değil kendimizden sürülürüz. Rüzgârın önüne kattığı kuru bir yaprak gibi savrulur, kök salacağı toprağı özleyen bir tohum gibi yurdumuzu ararız. Hangi kapının yurt, hangi yolun gurbet olduğunu ise yürüdükçe öğreniriz.
Sürgünlük, çoğu zaman bir coğrafyada başlar. İnsan, doğduğu toprağın kokusundan, çocukluğunun seslerinden, diline sinmiş aşinalıklardan uzak düşer önce. Ve yıllar geçtikçe bu ayrılık yalnızca haritalarda kalmaz, usul usul insanın içine yürür. Bir süre sonra kişi, yalnızca yurduna değil kendine de yabancılaştığını fark eder. En ağır sürgün burada başlar. Zaman, geride bırakılan yolları örttüğü gibi, insanın eski hâline dönebileceği kapıları da sessizce kapatır.
Doğup büyüdüğü, her çatlağını ezbere bildiği babaevinin salonunda bile asırlık bir yabancı gibi durur insan. Ev oradadır, eşya yerindedir ama o eşyaya bakan gözün içindeki çocuk, çoktan ölmüştür.
İşte o an anlarız: Gurbet; sınır boylarındaki teller, haritadaki çizgiler ya da bir tren kompartımanının soğuk camı değildir. Gurbet; insanın kendi içine bir türlü varamaması, kendi kalbinin kapısını çaldığında içeriden tek bir yankı dahi alamamasıdır.
Oysa dünya o arsız gürültüsüyle bizi sürekli dışarıya, başkalarının kurguladığı hayatlara savurur. Çoğu zaman onların gölgesini kendi yurdumuz sanırız. Hâlbuki insanın sığınabileceği tek hakiki memleket, kendi içindeki o sessiz odadır. Ne var ki oraya giden patikalar, yılların ihmaliyle çoktan sarmaşıkların altında kaybolmuştur.
Ve nihayetinde anlarız ki ömür, yalnızca yaşlanmanın değil kendimize geri dönebilmenin de hikâyesidir. Belki bütün arayışlarımızın özü, ilk yurdumuza yani kendimizle henüz yabancı olmadığımız o hâle yeniden kavuşma arzusudur. En büyük trajedi ise yola hiç çıkamamak değil bir ömür yürüdükten sonra yurduna vardığında evini yerinde bulamamak, kendi içinde bir kiracıya dönüşmektir.
***
Editör: Pınar Akyüz Atmaca
