KALDIRIMLAR VE BEN
Kaldırımlarda yürüyorum bu gece
Bir yalnızlik duygusudur doluyor içime
İsmini haykırmak istiyorum ıssız sokaklara
Her yerde her şeyde seni arıyorum
Kaldırımlarda yürürken bu gece
Aynı şehirde yaşayıp da
Seni görememenin acısını duyuyorum
Bak, şu yıldızları sen de görüyorsun
Șu otobüs sizin oradan geçmiştir kim bilir
Kaldırımlarda yürürken bu gece
Bazen ismini görüyorum
Issız caddelerdeki dükkanlarda
Bu yerlerden senin de geçtiğini
Loş ışıklı pastanede oturduğumuzu düşünüyorum
Kaldırımlarda yürürken bu gece
Sokak başında seni görüyorum
Her zamanki gibi duygusuz
Taştan bir heykel gibisin
Alaycı alaycı bakıp bana gülüyorsun
Kaldırımlarda yürürken bu gece
Tatlı bir ümit kaplıyor benliğimi
Yorgun vücudum canlanıyor birden
Sana doğru koşmak geliyor içimden
Haykırmak istiyorum seni ne kadar çok sevdiğimi
Kaldırımlarda yürürken bu gece
Ellerini tutmak istiyorum, aşkımın bütün ateşiyle
Kucaklamak istiyorum olanca gücümle
Ne yazık, bir kuş gibi kaçıyorsun dokunamadan
Yine sensizliğe ve ebedî yalnızlığa gömülüyorum
Kaldırımlarda yürürken her gece
***
Editör: Nevin BAhtışen
