İKİ YALNIZLIK
Bilirim, her toprak her seferinde,
Bir ihtimali saklar kendinde.
Bir dal, yeniden filizlenmek için,
Sabrı öğrenmiştir çünkü…
Ama insan,
İnsan her baharı taşıyamaz kalbinde.
Eğer elinde tuttuğun şey,
Bir mevsimi değil,
Bir ömrü yakıyorsa bırak,
Akan nehir kendini bulur,
Zorlanan su bataklık olur.
Varsın yağmur geçsin üzerinden,
Varsın izlerini silsin rüzgâr,
Kuru kalabalıklar anlamasın,
İsterse diller inkâr etsin.
Sen, o göğsünün
En sessiz yerinde atan,
Bir hakikate sadık kal…
Çünkü aşk
Bir sesleniş değildir yalnızca,
Tamamlanmış bir yürüyüştür.
Ne tek bir kelimeye sığar,
Ne de tek bir nefese…
Aşk,
Yan yana gelmiş iki yalnızlığın,
Aynı susuşta anlaşmasıdır.
Birinin yüklem olması yetmez,
Diğeri özne diye var olmaz.
Aşk,
İki yüreğin,
Aynı kader cümlesini
İtirazsız kurabilmesidir.
Ve bazen
En büyük sadakat,
Gitmeyi bilmektir.
Kendini hiç kaybetmeden…
***
Editör Bilgi Şakar
