GÜLMEYİ BECEREMEM
Ben gülmeyi beceremem ki
Belki de çok sebebim olmadı gülmeye
Belki de gülemedim eğriye doğruya.
Hep yaşadım düşünce de duygularda…
Ben konuşmayı bilemem ki…
Hep içimdekileri sessizce döktüm kâğıda,
Susmadı yüreğim, hep konuştum kaleme.
Konuşacak kimsem yoktu ki yanımda.
En çok susmayı öğrendim hayatta,
Ben hep susmaya hüküm giydim.
Dağlar susar uzakta, ben susarım.
Dağlar oldu öğretmenim.
El konuşur ben dinlerim.
Benim dinleyenim kendim,
Beni anlayanım yalnız kalemim.
Çok konuşandan gelmedi sıram.
İçimden konuşurum konuşursam.
Eğer konuşursam sesli, sivri konuşurum.
Yürek yakarım.
Dokuz köyden kovulurum ki…
Ben yalnız şarkı söylerim,
Irmak kenarlarıdır meskenim.
Sular çağlar ben söylerim…
Ben sevmeyi de beceremem,
Sevemedim, sevilmedim ki…
Yüreğimde kocaman bir deniz var,
Dev dalgalar, bir iner bir çıkar,
Yüreğimi sular basar,
Sevgimi anlatamam ki…
İlk günden sürüldüm yalnızlığa,
Sevecek kimsem olmadı dünyamda,
Benim ruhum hüzün denizi,
Benim ruhum dalgalı Karadenizdi,
Her gün bir gemi batar denizimde,
Silinir gider sesim dalgaların sesinde…
Dalgalar Coşar, ben dinlerim.
Yüreğimin coşkusunu denize dökerim,
Sevgimi dalgalarda uyuturum.
Sevgime eş sevgi bulamadım ki…
Hep ölçtüm, biçtim,
Tutmadı kimseyle ölçüm, tartım,
Nedendir, anlayamadım ki?
