GÖLGEYİ ARAYAN KADIN
Her sabah aynı saatte uyanır, kahvesini alıp pencerenin önüne otururdu. İstanbul’un gri gökyüzüne bakarken içindeki boşluk sanki o gökle yarışırdı. 35 yaşında, bir reklam ajansında metin yazarıydı. Günleri toplantılar, son teslim tarihleri ve bitmeyen bildirimlerle doluydu. Ama son zamanlarda telefonunu eline aldığında, ekranın ötesinde bir şeylerin eksik olduğunu hissediyordu. Sanki biri, onun hayatından bir parçayı çalıp gitmişti.
Bir akşam, ofisten çıkıp eve yürürken telefonunda eski bir mesaj bildirimi gördü.
Gönderen: "Bilinmeyen Numara."
Mesaj, tek kelimeydi: "Unuttun."
Kalbi birden hızlandı. Kimdi bu? Yanlış numara mıydı, yoksa bir şaka mı? Mesajı silmeyi düşündü; ama bir şey onu durdurdu. O kelime; "unuttun”, beyninde yankılanıyordu.
Eve vardığında eski kutuları karıştırmaya başladı. Yıllar önce lise arkadaşlarıyla yazdığı mektuplar, sararmış fotoğraflar... Ve sonra bir not defteri. Sayfalarında, 20’li yaşlarının başında yazdığı hayaller vardı: Bir roman yazmak, dünyayı gezmek, özgür olmak. Ama en çok, bir isim dikkatini çekti: Zeynep. Çocukluk arkadaşı, bir zamanlar gölgesi gibi peşinden ayrılmayan Zeynep… Üniversitede yolları ayrılmıştı; sonra bir kavga, bir sessizlik...
Ve Zeynep’i tamamen unutmuştu.
O gece mesajın Zeynep’ten geldiğine emin oldu. İnternette aradı, eski numaralarını denedi, ama iz yoktu. Günler geçti hayatı altüst olmuştu. İş yerinde dalgın, geceleri uykusuzdu. Her an o mesajın gölgesi peşindeydi. Sonunda bir akşam Zeynep’in eski mahallesine gitti. Dar sokakta, Zeynep’in annesinin evini buldu. Kapıyı çaldı titreyerek.
Kapıyı açan yaşlı kadın, Elif’i tanıyıp gülümsedi. “Zeynep mi? O yurtdışına taşındı, yıllar oldu.” dedi.
Elif, mesajdan bahsetti. Kadın şaşırdı: “Zeynep’in telefonu mu? Kızım iki yıl önce öldü Elif.”
Bir an durdu “Kanser...” diyebildi gözlerinden yaşlar damlarken.
Elif’in dizleri titredi. Eve dönerken, telefonu elinde, o tek kelimeye bakıyordu: "Unuttun."
Belki Zeynep değildi belki bir tesadüftü. Ama o gece, Elif masasına oturdu, yıllardır dokunmadığı bir defteri açtı ve yazmaya başladı. İlk cümle, “Zeynep’in gülüşünü hatırlıyorum.” oldu. Gözyaşları kâğıda damlarken Elif unuttuğu şeyin sadece Zeynep olmadığını anladı. Kendi hayallerini kendi ruhunu da unutmuştu.
O mesaj, kimden gelirse gelsin, Elif’i kendine geri getirmişti. Şehir uykudayken o yazmaya devam etti. Gölgesiyle barışmıştı.
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Seher Uslu
