DELİ KIZIN ÖYKÜSÜ
Sen bu gidişle çok yaşamazsın,
Yeminle yaşamazsın!
Danıştığım hekimlerde vallahi
Benden yana.
Okursan bildiğini, sen böyle ulu orta,
Hovarda delikan olup
Gözünü budaktan sakınma.
Dil dediğin zehirdir,
Aman kemiği kırma.
Bükemediğin el varsa
Sakın kalemi kırma!
Sen bilirsin işini, sen bilirsin.
Eksik kim, fazlalık kim.
Avlanma sakın gafil!
Yeminle, şu gördüğün
Parmak kadar adamcıklar,
Hepsi hoyrat, hepsi kafir.
Mil çekilmiş gözleri,
Zehir zıkkım sözleri,
Duyduysan da ''duymam'' de,
Sözünüze uymam de.
Sen çok yaşamazsın bak,
Ahan da yine dedim.
Düşmanın bil dostun bil,
Büyüğün, küçüğün bil.
Bilmedim deme aman.
Yoksa ki hâlin yaman.
Acaba nedir yalan?
Şu zıpçıktı alemin
Ne eline ne diline
Dolanayım deme sakın!
Denk gelmezsen ehline,
Vay haline, vay haline!..
Kuruya alkış tutup yamacında yananlar,
Kasım kasım kasılıp
Seni bomboş sananlar,
Basamak belleyip de
Omzuna basanlar,
Canım cicim diyip de
Sırra kadem basanlar;
Her haltı yerler ama
Seni dilde asarlar!
Sen çok yaşamazsın ki
Vaden dolar üç güne.,
Vallahi de billahi de
İnat etmek neyine?
Boş ver be deli gönül,
Çivisi çıkmış dünyayı.
Altın tahtlı sarayı.
Sen çekme hiç sözünü,
Bir çırpıda tırpanla.
Saçma sapan hoyratça,
Gereksiz çemkireni,
Kir pasak yürekleri;
Kaynat, katran kazanında.
Kulak versen sözüme,
Bağlanırsın özüne.
Ben yazayım sen oku,
İki cihan törpüsü,
Deli kızın öyküsü...
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
