EYLÜLDE GİTMEK GEÇER İÇİMDEN
Ben çocukken ve ilk gençlik yıllarımda eylül demek okulların açılması demekti; arkadaşlara kavuşmak, heyecan, yeni defterlerin ve kitapların kokusu demekti.
O zamanlar içimde her eylül biraz heyecandı. Yaş ilerledi, o yıllar çoktan gerilerde kaldı. Geriye dönüp baktıkça bazen iyi bazen kötü, kim bilir kaç eylüller geçti böyle.
Şimdi ise uzun süredir ülke olarak üstümüze çöken karanlıklarla, umut kırıklarıyla eylülün rengi değişti. Oysa, bu yıl dedim ki "Belki bu eylül başka olur. Belki içimde yeniden bir melodi çalar, bir türkü fısıldar kulağıma." Olmadı.
O eski sevinçler gelmedi, melodiler suskun, kelimeler yorgun. Bu resmi işte o anlarda yaptım. Sarıya dönen yeşillikleri düşündüm; doğanın hüznünü, eylülün rüzgârında savrulan yapraklar gibi savrulan hayallerimi...
Bu duygu ve düşüncelerle bir resim yapmaya çalıştım. Sarı bir elbiseyle yola çıkan bir kadın var tuvalimde. Elinde bir valiz; arkasında, sağında, solunda solgun çiçekli kırlar, tarlalar. Yüzünü göremiyoruz, çünkü o yüzde belki hepimiz varız. Bazen gitmek geçiyor içimden.
Cennet vatanımdaki karışıklıklar gibi kafam da çok karışık. Düzelsin artık her şey. Yoluna girsin düzensizlikler istiyorum ama olmuyor, olamıyor nedense. Serin bir eylül sabahında çekip gitmek. Nerede biteceği belli olmayan bir yolda, hiç bilmediğim bir yöne doğru yürümek. Ama ben bu toprağın çocuğuyum ve ülkemi çok seviyorum. Gidemem! Çünkü bu ülkenin yükü kadar sevgisi de var içimde.
Çocuklarım, torunlarım, kardeşlerim, sevenlerim, sevdiklerim burada. Dostlarım, arkadaşlarım burada. İnancım, inandıklarım ve köklerim burada. Yine de insanın içinden bir tren kalkar bazen, bir yol başlar kalbinde. Bavulu elinde, sırtı dönük bu kadın biraz benim. Bir yanım gitmek isterken bir yanım dönüp yeniden yeşermek istiyor. Çünkü biliyorum ki, sararan her yaprak düşse de, toprağa umut olarak karışır. Umut etmek, bizi var edenden dilek dilemek ne güzel şeydir.
Eylül geldi ama gönlüm sanki kış.
Müzikler sustu, şiirler yorgun, umutlar ürkek…
Yine de kalmayı seçiyorum.
Çünkü kalmak da bir direniş.
Resmimdeki kadın belki yürüyüşte değil…
Belki sadece düşünüyordur: “Gitsem mi?”
Ama bilir ki gitmek kolay…
Kalmaksa umut ve güven ister.
Ve ben buradayım. Gitmiyorum! Sadece siz dostlarla içimden geçenleri paylaştım.
Umutlarınız, dilekleriniz gerçek olsun. Selam, saygı ve sevgilerimle…
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
