EY YÂR
Ey yâr, ne zaman göz göze gelsek;
Gizli bir güç o an nefesemi kesiyor.
Gözlerin beni benden çekip alıyor.
Gözlerinin anaforunda kayboluyorum.
Ey yâr, ne zaman konuşacak olsam;
O kubbecik dudakların büzülüyor,
Bülbül misali şakımaya başlıyorsun.
Aklım duruyor, hafsalam siliniyor.
Ey yâr, ne zaman el ele tutuşsak;
Bana bir hâller oluyor, titriyorum,
Ayaklarım adımlarını karıştırıyor,
Ayakta yeni duran çocuk oluyorum.
Ey yâr, ne zaman senli cümle kursam;
Yüreğim Karadeniz gibi coşuyor.
Şeddeler, noktalar dansa başlıyor.
Kağıt ile kalem o an coşa geliyor.
***
Editör: Bilgi Şakar
