ELMA AĞACIM
Yine sana yazıyorum
Kimse görmesin diye
Dalında çürüyen kâğıtlarımın
Yenisini yazmak istedim
Bir de sana gelmek var
Bir de sana yaslanıp
Ağlayasım
Biliyor musun
Özlemlerim çığ oldu
Dağların ötesine aktı
Sonra dönüp
Bana çarpıp büyüdü
Acıların gölgesi
Üstüme üstüme yürüdü
Karanlık bir orman
Kendi içimde
Büyüdü sessizce
Hani derdin ya
"Sustukça bağıracaksın"
Evet canım acıdıkça
Ben sustum
Bir tek kelimeler
Koştu imdadıma
Bir tek kelimeler
Gövdene yaslanmayı özledim
İçimi okuyan bakışını
Ve bir bakış daha kaldı gözümde
Annemin bakışı
Gitmiyor aklımdan
Elma ağacım
Gitmiyor
Saklı bir bahar gibi
Sana yaslanıp
Ağlayasım var
Biliyor musun
Aralıkta çiçek açtı toprakta
Bu kez toprak
Kendi kapısını araladı
Ve göz dikti çiçeğime
O soğuk aralıkta
Sabahın ilk ışığında
Bir çiçek doğdu
Karın gövdesinde
Kar içime birikti
İnanç ruhuma sızdı
Ben daha da büyüdüm
Bin asır kadar
Oysa daha
Çocukluğumu tanıyamamıştım ki ben
Ve bir siyah gül daha
Açtı ömrümde
Biliyorum
Üçüncüsü ben olacağım
En siyahından
"Ben güçlüyüm" dedikçe
Katran gibi kararacağım
Dağlara kanat açıp
Bulutlara sarılacağım
Yarım kalan işleri
Gözüm arkada kalmadan
Bırakacağım
Sessiz bir gemi gibi
Yosun tutacağım
En derininde
Kimsenin ulaşamayacağı
O sessiz limanda
Sadece
Kendi yankımı dinleyeceğim
***
Editör: Nevin Bahtışen
