DENİZ KIZI HAYALLERİ
Zamansız zamanların içinde bir taş kadar ağır oturuyordu. Önemli olan saatler değil, mekândı. Kendini çok yorgun hissetmesine rağmen şu anda tam da olmak istediği yerdeydi.
Hayatın akıp giden karmaşasından uzakta; yorgun ama dingin. Kim olduğu, hangi sorumlulukları omuzlarında taşıdığı şimdi önemsizdi.
Dakikalarin birbirini kovalaması umrunda bile değildi. Yerinden çevik bir hareketle kalkıp denize doğru sakin adımlarla ilerledi.
Tuzlu suyun serinliği, dalgaların hışırtısı ve güneşin sıcaklığı içine işliyordu. Denizin ortasında öylece durmuş ufuk çizgisini seyrediyordu.
Sağ tarafından vuran parlak güneş ışıkları gözlerini kamaştırsa da umursamadı bile. Kıyıdan iyice uzaklaşmış, uçsuz bucaksız mavilikte küçücük bir nokta gibi hareketsiz duruyordu. Açıklardan kopup gelen dalgalar ile ahenk içinde yukarı-aşağı süzülürken, küçük hareketlerle başını suyun üstünde tutuyordu.
Gözlerini kapattı. Dalgalar beşik gibi onu sallıyordu.
“Şimdi, burada hemen uyuyup kalsam!" Bu gök mavi yer mavi huzurun ortasında, "Dalgalar alıp götürsün beni!” diye devam etti. İçinden şarkı söyleyip ıslık çalmak geliyor olması garip miydi? Yoksa garip olan bu güzellikler içinde, söylememek miydi?!
Ayaklarının altında, metrelerce aşağıda kim bilir ne tür canlılar ve yaşamlar vardı! Ulaşabileceğine inansa dalıp o yerleri gezmek isterdi.
“Bir deniz kızı olsam; belime kadar uzanan dalgalı saçlarım, görkemli kuyruğum, parlak rengârenk pullarım olsa. O sahilden bu sahile yüzüp o mercandan şu mercana dalsam. Yunuslar ile dans etsem!” diye düşündü.
Sol kulağına çarpan bir dalga ile kendine geldi. Deniz uyanması için tokat atmıştı sanki. Kıyıdaki insanlar karınca büyüklüğünde görünüyordu. Çok açılmıştı. Geri dönmekle maviliklerde kaybolmak arasında bocaladı. Tam o sırada burnuna nefis bir kahve kokusu geldi. Zihni onunla dalga geçiyordu. Ya da sahil onu çağırıyordu. Canı hiç bu kadar kahve çekmemişti. Bir de yanına cevizli tarçınlı kurabiye olsaydı! Mavilikler ve kahve, kurabiye; ne de güzel yakışıyordu.
Evet, yaşam onu geri çağırıyordu. Bu kadar hayal dünyası yeterdi. Zamansız zamanlar sona ermişti. Sakin ve isteksizce kıyıya doğru kulaç atmaya başladı. Kıyıya yaklaştıkça deniz kızı ruhunu dalgalar kucaklayarak gitmesin diye sarıp sarmalıyordu.
Dalgaların itiş gücünden faydalanarak sıcak kumlara adımını attı. “Hani, kahve nerede?” diye iç geçirdi. Cevap hazırdı: "Evde seni bekliyor, tabii ki günlük işler de…"
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Seher Uslu
