CENNETTEN KOVULAN İNSANIN CENNETİ YENİDEN İNŞA UĞRAŞI
Transhümanizm ve Absürdün Gölgesinde
Cennet bir zamanlar kaybolmuş bir yerdir. İnsan belki de en eski masalların en absürt olanını yaratmıştır: O masalda her şey mükemmeldi, her şeyin yeri belliydi ve her şey dengede duruyordu ama o cennet bir şekilde kayboldu. Cennetten kovulmuş insan, bu kaybolmuşlukla kalmadı. Tersine, o kaybolan cenneti yeniden inşa etmek için sürekli bir çaba içine girdi. İşte bu, bir efsanenin ötesine geçmeye çalışan insanın hikâyesidir. Cenneti kaybetmek insanın özüyle yaptığı en büyük felsefi kavganın başlangıcıydı ancak bu kavga ne zaman sona erecek? Belki de asıl soru cenneti yeniden inşa etmenin ne anlama geldiğidir?
İnsanlık cennetten kovulmuş bir varlık olarak, tam da bu kaybolmuşluk içinde her şeyin anlamını sorgulamaya başlar ve burada devreye absürdün kendisi girer: İnsan, kaybolmuş olan cenneti yeniden yaratmaya çalışırken bir yandan da kaybolan cenneti yaratmanın absürdlüğünü fark eder. Gerçekten de cenneti yeniden kurma çabası son derece felsefi bir çelişkidir çünkü yeniden kurmaya çalışırken aslında kaybolmuş olan her şeyin içine daha fazla kaybolmuşluk katıyoruz ve bu kaybolmuşluk, insanın özünde taşıdığı en derin yabancılaşmayı yansıtır.
İşte tam bu noktada transhümanizm devreye girer. İnsan kendi biyolojik sınırlarını aşmak için sürekli bir evrim arayışına girer. Cennet kayboldu ama insan, bu kaybı teknoloji ve bilim yoluyla telafi etmeye çalışır. Cennet bir zamanlar Tanrı'nın egemenliğindeydi ama şimdi insan kendisinin Tanrısı olmaya karar vermiştir. Kendi biyolojik yapısını değiştirmek, bilinç seviyesini arttırmak, ölümsüzlük arayışına girmek…
Hepsi, kaybolan cenneti yeniden kurma çabalarının parçalarıdır. İnsan kendini Tanrılaştırarak aslında kaybolmuş olan cenneti bir tür yapay cennetle ikame etmeye çalışmaktadır ama bu çaba insanın ne kadar absürt bir varlık olduğunu bir kez daha gösterir çünkü insan, kaybolmuş cenneti yeniden inşa ederken gerçek anlamda kaybolmuşluğun en derin yerine saplanır.
Transhümanizm insanın evrimsel sürecini hızlandırmayı ve doğanın yasalarına karşı gelmeyi amaçlar. Bu, bir bakıma cennetten kovulmuş olan insanın artık kendisini ölümsüzlük ve sınırsız güçle donatarak kaybolmuş olanın izini sürmesidir fakat burada gözden kaçırılan en önemli şey, insanın bu çabaları sırasında bir yanda kaybolmuşluğun büsbütün derinleşmesidir. İnsan, cenneti ararken aslında her an biraz daha kaybolur, her adımında daha fazla yabancılaşır.
Transhümanizm insanın biyolojik sınırlarını aşma çabasıyla aslında kaybolan insanlık durumunu yeniden üretir. İnsan kaybolan cenneti yeniden yaratmaya çalışırken kendi kimliğinden de uzaklaşır.
Evrimin son noktası bir tür ölüm ve yeniden doğuş çabasıdır ama insanın yeniden doğuşu bir kez daha absürdün yansımasıdır. Cennetin kaybolmuşluğu insanın varlık arayışını bir çöküşe dönüştürür. İnsan ölümsüzlük arzusuyla kendi hayatının çelişkisini aşmaya çalışır ama bir yanda yine kaybolur. İnsan kendini Tanrılaştırırken aslında Tanrı'nın yokluğunu daha derin bir şekilde hisseder. Ölümsüzlük, insanın kendi özündeki ölümle yüzleşmesinden kaçış değil midir?
Sonuçta cennetten kovulan insanın cenneti yeniden inşa etme çabası, insanın kendini kaybetmeye devam etmesidir. İnsan sürekli olarak kaybolur çünkü her yeniden doğuşu bir başka kayboluşu içerir. Cennet kayboldu ve insan, kaybolmuş olanı tekrar yaratmak için bir arayışa koyulmuştur ama bu arayış insanın özünde bir çelişkidir ve o çelişki transhümanizmin en derin felsefi absürdüdür. Cennet kayboldu fakat insan kaybolan cenneti bulmak için daha da kaybolmaya devam edecektir.
Editör: Nüzhet Ünlüer
