ÇANAKKALE BUYRUĞU
Ey Türk!
İyi bil, iyi anla;
bağımsızlık dilde değil,
kanda yazılır!
Çanakkale;
bir savaş değil,
bir ulusun kendini yeniden var ettiği andır!
Karanlık çöktü denizlere
düşman, çeliğine güvendi!
Ama sen, ey Türk;
o karanlığı parçaladın!
Donanmalar,
yenilmez sanılan o yığınlar;
birer birer gömüldü derinlere!
Geçit yok dedin
ve geçit olmadı!
Unutma!
Orada, o suda ve o toprakta;
ölümü buyruğuna alan bir ulus vardı!
Ve gün geldi;
yer sarsıldı,
gök yarıldı!
Düşman karadan yüklendiğinde,
tarih onu çağırdı!
Bir adım öne çıktı
"Mustafa Kemal Atatürk!"
Buyruğu kesindi;
"Ya bağımsızlık ya yok oluş!"
Sözü buyruk,
buyruğu yazgı oldu!
“Dur” dedi
ve düşman durdu!
Yürü dedi
ve bir ulus ayağa kalktı!
Ey Türk!
“Aradan yüz on bir yıl geçti”
diye
sanma ki bitti.
O gün, bugünündür;
O savaş, senin damarında sürer!
Uçmağa varan erleri unutma!
Onlar ki can verdi,
sen var ol diye!
Onlar ki düştü,
sen dimdik dur diye!
Bil ve unutma!
Bu yurt, borçla alınmadı;
kanla yazıldı!
Başta Ulu Önder
Mustafa Kemal Atatürk
olmak üzere,
yurdu uğruna uçmağa varan tüm canları
gönül borcuyla an!
Tinleri şad,
Kurganları uçmağ olsun!
Ve sen,
Ey Türk!
Diz çökme!
Unutma!
Unutturma!
***
Editör: Nevin Bahtışen
