BİR ŞİİR Kİ HASRETİN
Bir bilsen varlığına şimdi nasıl muhtacım
Şu gururun dağını yıkıp da geliversen
Gözlerinin şavkında dinerdi bütün acım
O eşsiz nazarınla kalbimi deliversen
Ne olurdu bir yerden çıkıp da geliversen
Kurtar beni ne olur hasret denen caniden
Merhamet beklemedim böyle hiçbir faniden
Bir sabahın seheri gün doğarken aniden
Mutluluğu koluna takıp da geliversen
Ne olurdu bir yerden çıkıp da geliversen
Bir şiir ki hasretin ilhamımda çağlıyor
Ahvalimi nakşeden kalemcağız ağlıyor
Dökülen her damlası ta ruhumu dağlıyor
Narî hicran yaşımı elinle siliversen
Ne olurdu bir yerden çıkıp da geliversen
Sensizlik ecel ile kıyasıya yarıştı
Dilimde dualarım isyanlara karıştı
Kırk yıllık küsler bile sulh eyleyip barıştı
Sen de kırdığın kalbi bir sözle alıversen
Ne olurdu bir yerden çıkıp da geliversen
Top vursa yıkılmazdım aşk beni bitab etti
Sensiz geçen bir anım onlarca kitap etti
Kim kendi celladına can diye hitap etti
Can diyorum sana can ah canım oluversen
Ne olurdu bir yerden çıkıp da geliversen
Anladım ki ayrılık kahırlara çağrıymış
Kara sevda gönülde iflah olmaz ağrıymış
Sevenler bin kez ölür diyorlar ya doğruymuş
Azrail’den evvela kapımı çalıversen
Ne olurdu bir yerden çıkıp da geliversen
