“İçimize gömdüğümüz hayallerin mezar taşı yoktur.”
BİR CENAZE SESSİZLİĞİ
Kırıldım…
Ama ses etmedim.
Her defasında geçer dedim,
Geçmedi…
Ağrının ritmine
Alıştı bedenim.
İçime ördüğüm suskunluklarla,
Her gün biraz daha
Eksildim…
Kendime bile itiraf edemediğim
Bir yorgunlukla boğuşuyorum artık
Ne dualarım eskisi kadar içten
Ne de gözyaşlarım
Gizlenebiliyor geceleri.
Kimse duymasa da
İçimin çığlığını,
Ben, her yankıda
Biraz daha siliniyorum hayattan.
Bir umut kırıntısı ararken
Issız sokakların aralarında,
Kendi gölgem bile
Sırtını dönüyor bana, yazık...
Ben mi çok sahici kaldım
Bu cilalı yalanların arasında,
Yoksa herkes
Rolünü kusursuz oynamayı mı öğrendi?
Zaman…
Ağır ağır öğretiyor insana.
Her gülüş bir vedayı saklayabilir
Ve her dost bildiğin bir el,
Bir gün sırtından itebilir…
Beni ben yapan ne varsa
Tek tek terk etti sanki
Aynalar bile
Tanımaz oldu suretimi.
Sevdiğim ne varsa
Mevsimsiz bir sonbahar gibi döküldü avuçlarımdan.
Tutunduğum herkes
Biraz çabuk unuttu ardından.
Sanırım
En büyük yalnızlık,
Kalabalıklar içinde hissedilen…
Şimdi içim;
Bir cenaze sessizliğinde…
Ne ağıt var ne umut.
Sadece
Kendi yokluğuna alışmaya çalışan
Bir yürek var göğsümün orta yerinde...
***
TRUVA YAYIN GRUBU YOUTUBE KANALIMIZA ABONE OLMAYI UNUTMAYIN...
Logoya tıklayıp Youtube kanalımızı ziyaret edebilir, abone olabilirsiniz
Editör: Bilgi Şakar
