BENİM HAYATIM
Ah babam; baş edemiyor iken annemin yokluğuna, bir erkek üç kız evladına ne güzel bir sevgi vermiştin.
Ben o günden sonra ne büyüye bildim ne de yaşaya bildim sensiz.
Bir baba çırpınırken çatısı kiremitli, tahtadan evlerde yokluğun pençesinde.
Sessiz sedasız ağlayan tüm çocukları severim duygularımda gülsünler diye şimdi ben...
Dilsiz duvarlara, anne baba elinden tutan mutlu çocukların resimlerini çizerim.
Siyat bulutlu bir yaşam içinde ışıltısız gönül dünyası benimki, benden başka ne varsa sevdim, kara gönüllü vicdansız insanların gözünde anlaşılmayacağımı bile bile...
İstanbul'un o soğuk akşamlarında ceketimi giydirdiğim o çocuklar neredeler şimdi acaba diye, çocukları varmı ki diye hâlâ düşünürüm, baba senin verdiğin insan sevgisi sayesinde....
Yüreğime olmayacak aile hayalleri düşmüştü günün birinde.
Gönlümde beliren o kara kaşlı aşkların altında gece ortaya çıkan gözlerini ne çok hayal etmiştim o pencere bakışlarında...
Kıytırık sevdaları barındırmadım asla etrafımda, ciğerden sevgiler oldu hep yüreğimde ama anlaşılamadım, duyuramadım iç sesimi..
