BENİM ANAM (IV)
Hasretin dördüncü senesi doldu
Asi gönlüm teskin olmadı ana
Öldüğün gün bütün çiçekler soldu
Senden sonra bahar gelmedi ana
Bugün takvim diyor ki üç haziran
Beni kahredip de yerlere vuran
Bir hançer misali bağrıma giren
Ölümündü, sancın ölmedi ana
Sen gideli mevsim bütün sonbahar
Yılım hazan, bahar görmedim zinhar
Kış mevsimi de har baharı da har
Beni serinlik hiç bulmadı ana
Yeşermedi yaban ne bahar ne yaz
Hasretim yeşile; yıl kış, renk beyaz
Gecelerim soğuk, gündüzüm ayaz
Hiçbir mevsimde tat kalmadı ana
Sonbaharda kuru bir dal gibiyim
Yağmurlara hasret bir çöl gibiyim
Yaz kış susuz kalmış bir göl gibiyim
Bıraktığın boşluk dolmadı ana
Bahar mevsiminde çiçek açarmış
Renk renk kelebekler kuşlar uçarmış
Leylekler de müjde diye göçermiş
Onlar da kapımı çalmadı ana
Tutunduğum dallar elimde kaldı
Talihsizlikler hep üst üste geldi
Bir sene verdiyse sonraki aldı
O gün bugün bahtım gülmedi ana
Yalnız çocukluğum var senden kalan
Altmış yıllık ömrüm, yaşadığım falan
Bütün senelerim yalanmış, yalan
Senin göçtüğün o günden bu yana
Gözyaşımı kimse silmedi ana
