AZALIR İNSANLAR EYLÜL GELİNCE
Kanat çırpar, havalanır göçmen kuşlar,
Yolculuk başlar, eylül gelince.
Beklenen o yağmurlar başlar,
Bulutlar ağlar, eylül gelince.
Yapraklar dalına küser,
Şöyle sertinden bir rüzgâr eser,
Yeryüzü sarı turuncu rengine keser,
Savrulur yapraklar, eylül gelince.
Gül yüzlü çocuklar okula koşar.
Okul yollarında yeni sevdalar başlar.
Yerini alır raflarda reçeller, turşular.
Bozulur bağlar, eylül gelince.
Şimdi dallar soyundu yeşil renginden.
Çekilip gitti ağacı süsleyen yapraklar, kuşlar.
Islak ve soğuk bir palto giyinir kaldırımlar.
Değişir insanlar eylül gelince.
Hani bu aylarda bir bahar vardı?
Eylül gelince beni bir hüzün sardı.
Zaman geldi, geldi hazanda kaldı.
Sararan her yaprak ruhu yaralar eylül gelince.
Her düşen yaprakla duyulur kışın soğuk nefesi.
Biter ömür, mevsimler mevsimleri kovalar, günler günleri.
Bu rüzgârlar bu rüzgârlar ki ölümün ayak sesleri.
Azalır insanlar eylül gelince.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
