BEN İYİYİM BÖYLE
Başardım sevgili.
Günbegün azalıyorsun içimde.
Kabullendim belki de.
Bir boşluğa bakar gibi bakıyorum artık eski resimlerine.
Gülümseyip geçiyorum bazen.
Öyle uykularım kaçmıyor eskisi gibi.
Takılıp kalmıyor gözlerim uzaklarda kayan bir yıldıza.
Senli dilekler tutup durmuyorum artık
Yıldızlar her kaydığında.
Yaralarımı kendim sarmayı da,
Gidenleri beklememeyi de öğrendim artık.
Zaman zaman dalıp gitse de gözlerim,
Yıkılıp kalmıyorum artık dizlerimin üzerine.
Sende ne kadarsa yerim,
Bende de o kadar kaldı değerin.
Ellerim boşlukta bir hayali aramıyor artık.
Ceplerime koyup, yürüyüp gitmeyi de öğrendim.
Ne kırılacak yerim kaldı,
Ne de sana dair hayalim.
Sen de beni düşünme artık.
Ben iyiyim böyle.
Farkındayım artık bir çok şeyin.
Aynı yerden olsa da yaralarımız,
Sen aslında beni hiç sevmedin.
Yaralarına iyi gelmemi sevdin.
Ve her acıdığında yüreğin,
Acıtacak birini bulabilmeyi sevdin.
Çılgınca, deli dolu,
Koşulsuz sevilmeyi sevdin.
Derken, gözlerin geliyor aklıma.
Gözlerin,
Sonu hüsranla biten filmler,
Kederli şarkılar gibi.
Gözlerin,
Bir çift turna sevdaya kanat çırpan,
Düşlerimi esir alan,
Beni hayata bağlayan.
Ve yüreğin...
Benim tek ezberim.
Olmasa, bu mülteci sevdayla nereye giderim?
Dahası, ellerin,
Ellerimde olsa başka ne isterim.
Yol nereye götürürse tereddütsüz giderim.
"Yine gelse, yine severim." diyor yüreğim.
