BANA ÖZEL KALSIN
Unut gitsin, umutlarımı da al.
Sevilmeyi öğrettim sana,
Hem de en afilisinden.
Güzel günlerden birkaç anektod kalsın.
Bir de gülümsemeni gün doğumuna asmışım.
Öyle gariban aşkı benimki işte.
Ama ben, sevgiyle bakmayı öğrendim dünyaya.
Tek artı değer bu ve o yüzden kuşlar anladı beni,
Başımın üzerinde mutlulukla dönüyorlar.
Şu anda o kadar durağanım ki
Geçen zaman bile umrumda değil.
Acı gerçek olmaktan da çıktı bu ayrılık.
Birkaç mutlu günün anısını koyuyorum gülümsemelere,
Öylece avunuyorum işte.
Böyle uzun cümlelerle
Şiirden öteye geçiyorsun diyorlar bana ya!
Ben şiir yazmıyorum gülüm!
Bu aşkın destansı yöne evrilmesinin
Bendeki hâlini anlatmak istiyorum.
Biliyorum kelimeleri yorduğumu.
Biliyorum, yaşadığım bu sevginin
Gözlerimden akan damlalarla,
Aşk deryasında yer bulduğunu.
Yine gülümsemelerini hissettim,
Uzak ara bir yerde.
Belki bir gece yarısı, çay molasında;
Başkalarına gülümsediğini,
Bir aşk molasında.
Seni, sensiz yaşamalarıma ilişme,
Arama ve sorma.
Ama geçmişte yaşanan
Mutlu günlere de dokunma.
Bana yaşattığın hatıralar gizli kalsın.
Zamanın yelinde savrulan varlığımla birlikte
Yaşanan ne varsa, bana özel kalsın.
Editör: Suna Türkmen Güngör
