ANA KUCAĞI
Deprem bölgesinde çalışırken biz,
Zamanı durduran âna şahidiz:
Çocuk ölmüş, ana kucağındaydı,
Ölen annesinin sıcağındaydı.
Dediler “Ayırmak istedik hocam”
Biz ayıramadık;
Dedim “Tek ricam, ayırmayın onu, öylece kalsın…”
“O mezarı ana kucağı bilsin”
Birlikte yıkayıp, kefene dürdük,
Annesiyle kucak kucağa sardık,
Gözyaşlarımızla toprağa verdik
Ve birbirimize hep şunu sorduk:
“Babası biz olsak, nasıl olurduk?”
Dinleyin dostlarım, çok geç olmadan,
Uykuda pişmanlık sizi bulmadan,
Çocuklarınızı öpünüz beyler,
Gönül bunu bilir, dil bunu söyler,
Hem bir sabah bir de akşam öpünüz,
Bunu her gün ömür boyu yapınız…
