AHDE VEFA
Yoktan var ettin beni, Cânân oldun canıma
Meftûnum Cemâl’ine, ateş düştü tenime
Elest bezmi’nde "belâ" deyip sana kul oldum
Bîkarar kaldı gönlüm, bak şu heyecanıma
Ahdim üzre yaşat, koru imanım
Zaaflarım çoktur, çünkü insanım
Sahtece geldi İblis, süslü sözüne kandım
Uçurum kıyısından yüce affınla döndüm
Sinsice düşmanlığı Cennet’ten etti beni
Nedamet ateşine düşüp eyvahla yandım
Gaflete yenildim, affet, pişmanım
Zaaflarım çoktur, çünkü insanım
Sözümü tutamadım, kardeşime kastettim,
Böylece yer yüzünde ilk kanı ben akıttım
Ne olaydı, kırılsaydı elim, kıskanmasaydım
Başlamadan şu dünya serüveni, ben bittim
Acı şu halime, ben perişanım
Zaaflarım çoktur, çünkü insanım
Sökemedi kalbimin mührünü ilim, irfan
Uyandırmadı beni âsa, zelzele, tufan
Sivri sinekten ibret alması gerekirken
Daha da katılaştı yüreğim kara taştan
İdrakimi sak tut, uyandır izanım
Zaaflarım çoktur, çünkü insanım
Ahdimi hatırlatmak için Rasul'ün geldi
Verdiğim o sözümü, benden yeniden aldı
Ağır bastı üstümde, şu dünya hevesleri
Vefa gösteremedim, kulluğum akîm kaldı
Kolay olsun yâ Râb şu imtihanım
Zaaflarım çoktur, çünkü insanım
Bırakmaz, benliğimi saran dünyalık gurur
İçimde azgın nefsim, eskisinden de mağrur
Hem üstüme üstüme geliyor tüm hışmıyla,
Ben kaçarım, vefasız dünya vurdukça vurur
Bendene çare ol gönül Sultan'ım
Zaaflarım çoktur, çünkü insanım
İçimde nefsim tahrik eder, dışımda Şeytan
Lutfet yâ Rab, beni de tutsun Yusuf'u tutan
Ne Yusuf'um ben dipten çıkacak, ne Yunus
Bu cenderede yutsun beni Yunus'u yutan
Diplerden kurtar, ağır vurgunum
Zaaflarım çoktur, çünkü insanım
