AFFETMEK
Affedin kalbinizi kıranları, taşımakla bitmez bu inatçı yük. Affedildiğini bilmeseler de olur önemli olan sensin. Unutmaya çalıştıkça hatırlarsın daha da canın yanar ilk gün gibi.
Affet ki kalbin hafiflesin bak o zaman nasıl da unutmaya başlarsın, kızdığın ne varsa küçülür gözünde ve kendi pencerenden bakmaya başlarsın hayata.
Affetmek kolay olmasa da unutmaya çalışmaktan daha az canını yakar. Hayat ortaktır ama duygu kendine özeldir. Yanlış anlaşılmamak adına kendimizi ifade ederken yorulduk.
Mükemmel olma kendin ol. Kendin oldukça hatanı fark edersin başkalarına göre şekil aldığında kendine olan güvenini kaybeder hep başkası olursun. Başkalarının verdiği talimatla aldığın şeklin yine başkaları tarafında yapılan eleştirilerle kendin olmaktan çıkar, bu hayatta bir yerin yokmuş gibi yalnız hissetmeye başlarsın.
Bakın bir affetmemek nerelere getirir insanı, halbuki insanın kendine ettiğini kimse umursamaz. Önce kendimizden başlayalım affetmeye, hor kullandığımız duygulardan, akan gözyaşlarımızdan. Tek hatırlıycamız güzel anılar olsun.
Zor olanı başarmak zordur var mı başka yol? İçimize batan düğümler çözülmeye başladıkça diğerleride çözülür. Sabır anahtarını iyi koru.
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
