ÖĞRETMEN
ben öğretmenim uzak diyarların birinde.
bazen bir dağ başında,
köy çocuğunun yüreğinde.
bazen güzel bir şehirde,
bir deniz kızının dilinde.
ne önemi var ki nerde olduğumun,
nasılsa ben bir öğretmenim.
en azından bir kere yılda,
hatırlanırım.
nutuklar atılır her yerde,
şiirler yazılır şerefime.
ertesi günde ben bir öğretmenim.
unutulur giderim yeniden,
kendi kaderime terkederler işte
unutulur verilen sözler.
akıllarınca bir parmak bal çalarlar,
güler geçerim.
bilmezler ki
ben öğretmenim.
sen hatırlamasan da yöneten,
ben hep öğretmenim.
bayrakta,
vatanda,
dilde,
gönülde,
yüreklerde...
çocuklar yazar ya kara tahtaya,
tebeşirle
“seni seviyorum öğretmenim”
işte o benim.
***