SEVGİ VE GÜVEN
Bazen sevgi kalır;
ama güven
gittiğinde artık
yaşayacak bir yer
bulamaz
Karla kaplanmış kıyıda, denizin yosunlu kokusu rüzgârla karışıyor, dalgalar usulca sahile vuruyordu. Gökyüzü, bulutlarla griye çalan soluk bir maviye bürünmüştü. Kışın ortasında, ıssızlaşmış bu sahilde, yalnızca bir adam. Elindeki eski defteri sıkıca tutarak dalgaları izliyordu. Yazar, belki de ömrü boyunca anlamaya çalıştığı bir konunun cevabını arıyordu: Güven olmadan sevgi olabilir miydi?
Sevgi, yalnızca var olana mı yönelirdi; yoksa güven gibi görünmeyene de mi dayanırdı? İnsanlar sevgiden bahsederdi; büyük, sonsuz, sarsılmaz bir sevgiden... Ama sevgi gerçekten o kadar sarsılmaz mıydı; yoksa güvenin görünmez ipleriyle mi ayakta kalıyordu? Yazar, yıllardır bu sorunun cevabını arıyordu. Sevgi, onsuz yaşanamaz bir gerçek mi; yoksa insanın kendi yanılgısı mıydı?
Denizin üzerinde süzülen martılar, rüzgârın akışına teslim olmuş hâlde ilerliyordu. Onların kanatları ne kadar güçlü olursa olsun, rüzgâra güvenini kaybettiği anda, düşmek kaçınılmazdı. İnsan da böyle değil miydi? Sevgiyle kanatlanabilir ama güveni kaybettiğinde en yüksekten bile yere çakılabilirdi. Güven, sevginin görünmez zeminiydi; kaybolduğunda sevgi de bir hayal gibi yok olup giderdi.
Yazar gözlerini kapattı. Hafızasında bir yüz belirdi. Yıllar önce kaybettiği bir dost, güvenini kırdığı için terk ettiği bir kadın... "Bana güvenmelisin!" demişti kadın bir zamanlar. Ama o, bunu yapamamıştı. İnsan güvendiği anda, yaralanmayı da kabul etmiş oluyordu. İnsan, en çok sevdiği kişiye karşı en savunmasız hâle gelirdi ve belki de bu yüzden güven, sevgiden bile daha korkutucuydu.
Soğuk bir kış günüydü. Kar taneleri, onların arasındaki sessizliği daha da belirginleştirmişti. Kadın beklemiş ama yazar ona hiçbir şey söylememişti. O an güven kırılmış, sevgi ise gözle görünmeyen bir çatlakla sarsılmıştı. Güvensizlik, sevgiyi öldürmezdi belki ama onu hastalıklı bir hâle getirirdi. Kökleri zehirlenmiş bir çiçek gibi... Öylece solardı.
Bugün burada, dalgaların karaya vurduğu bu sessiz kıyıda; yıllar sonra fark ettiği gerçek onu derinden sarstı. Sevgiyi kaybeden insan değil; güveni kaybeden insan gerçekten yalnızdı.
Deniz, varlığını hatırlatır gibi kıyıya bir dalga daha gönderdi. Yazar defterini açtı ve ilk kez kelimeler dökülmeye başladı:
"Sevgi ancak güvenin kollarında yeşerebilir. O kollar olmadığında sevgi, yalnızca bir hayalin gölgesi olur. Güven kaybolduğunda insan yalnızca kendini değil; başkalarını da kaybeder."
***
Editör: Nüzhet Ünlüer