HAYATA RACON
Geçiyoruz bir rüyanın içinden,
Kumdan evler kuruyoruz zamana.
Borçlanıyoruz gökyüzüne her nefeste,
Kapatıyoruz gözlerimizi, mezar taşlarına.
Racon kesiyoruz hayata...
İnce bir yanılgı gülüşlerimizde.
Üşüyor ölüm, kapı eşiğinde.
Çekiyoruz perdeyi
İçeride gün, sandık karanlığı.
Bizde; sonraki sahne hazırlığı.
Sarılı ellerimiz hâlâ dünyaya,
Ezberledi oysa toprak,
Adımızı çoktan.
Düşerken takvimlerden yaprak.
Biz yine oynuyoruz,
Ölümsüzlük rolünde.
***
Editör: Suna Türkmen Güngör