ÜZÜLME
Seni yüreğinde saklayan oldu mu?
Sarılınca acılarını azaltan
Sıcaklığı, sevgiyi, hissettin mi
Kollarının arasında?
Bakınca gözlerine,
Anne şefkati gördün mü?
Üfledi mi ılık nefesiyle üşüyen parmak uçlarına?
Kuruttu mu yağmurda ıslanan saçlarını
Avuç içlerinde?
Telaşlandı mı hasta olursun diye?
Karanlıktan korktuğunda,
Korkma ben varım deyip;
Tutan oldu mu elini
Sımsıkı?
Gece yarısı
sıçrayarak uyandığında,
Okşadı mı başını
şefkatle?
Kırmızı gül türküsünü söyleyen
oldu mu sana
Uykuya dalarken?
Annen gibi
Taradı mı saçını yolmadan,
Acıtmadan,
Merhametli bir el?
Okula giderken
dua ile uğurlayan oldu mu seni?
Beslenme çantası veren oldu mu eline
Annenden sonra?
Geciktiğinde telaşlanan, arayan,
Komşu çocuklarına soran,
Oldu mu?
Ayakkabının yırtıldığını,
kabanının eskidiğini farketti mi,
Arkadaşlarından başkası?
Okula servisle gidersin diyenin
olmadı.
Yağmur, çamur demeden
O yolları yürüdün sen.
Kantinde neler satılır,
Hiç bilmedin.
Spor ayakkabını, öğretmeninin aldığını
Bilen var mı?
Kıyafetin yok diye;
Bando takımına seçilmediğini,
Kimse bilmiyor.
Bayramları sevmediğini,
İçin için ağladığını,
Düştüğünde dizinin kanadığını,
Bilen olmadı.
Varsın olmasın bilen,
Tüm bunları gören var.
Özlemini duyduğun,
Hasretini çektiğin o sevgiyi;
Yüreğindeki gizli sancını,
Üzerini örttüğün her acını gören var.
Tüm bunlarsız büyüdün
Çocuk,
Üzülme
Öksüzlüğüne.
Gamlanman niye?
Sitemin kime?
Elini uzat sen gibilere.
Okşa saçını,
Sil gözyaşını,
Görmezden gelme,
İmkânın kısıtlı olsa da
Sevgin sınırsız olsun...
***
Editör: Serpil Azapoğlu
