SUSARDIK
Hep korktuk konuşmaktan.
Hep içimize attık.
Konuşanların adını tahtaya yazarlardı.
Adımızın karşısına atılan çarpılara tekabül ederdi yiyeceğimiz kızılcık sopası.
O sebebleydi belki konuşmak yerine yazmayı seçmemiz.
Konuşmak insanın ağısını alır dese de eskiler....
Biz susarsak rahattık.
