RENKLERİMİ KAYBETTİM
Herkesin söküğünü diktim de şu köhne dünyada.
Heba ettim en güzel yıllarımı.
Ah be kavanoz dipli dünya;
Bir kendi söküğümü dikemedim.
Herkes bir köşede unuturken beni,
Diktim en güzel elbiselerini,
Yamaladım kırık hikâyelerini.
Herkes sayemde yükselişe geçti.
Kimse her düşüşümde tutmadı, ellerimden.
Annesi olmayan kimsesizlerin,
Kimsesiziymiş.
O gidince yapayalnızsın.
Ah şimdi yanımda olsaydı;
Yorgun omuzlarıma sıkıca sarılsaydı.
O pamuk elleriyle gözyaşımı silseydi.
Başımı göğsüne sevgiyle yaslasaydı.
Artık hatıraları duruyor,
Sıvası dökülmüş duvarlarda.
Bir de bana yadigar, zetina dikiş makinası.
Kılıf dikmişim dünyanın tüm dertlerine.
Bir tek kendi derdimi es geçmişim.
Her kumaşa işlemişim,
En çok da özlemlerimi.
Eksik yanlarımı;
En çok da annesizliğimi.
Ah neler vermezdim geri döndürmek için,
Mechule giden sevdiklerimi.
Rafa kaldırmak isterdim acı hatıralarını.
Balyozla yıkmak isterdim onlarsız yaşadığım
Şu dört duvarı.
Herkesin söküğünü diktim de şu köhne dünyada,
Bir tek kendi söküğümü dikemedim.
Bir tek kendime yetemedim.
Renklerimi kaybettim...
***
Editör: Serpil Azapoğlu
