ÖLÜM
Bazen felek yüzüme gülünce
Aşkın ateşi içimi yakar.
İşte o zaman, sevmekte ipin ucunu kaçırırım hep.
Akşam loşluğunda ay konuşur benimle
Efsunlu, gümüşi ışığını yağdırırken ruhuma.
Güneş sarmalar bizi sıcaklığıyla, güzel bir günde, bir güzel ile dağlarda toplarken kır çiçeklerini..
Kimi zaman da felek küsünce bana
Aşk uzakta yakar ateşini, yalnızlık lapa lapa yığılır kapıma ayazda
Üşürüm, içim soğur yokluğunda
Mutluluk, düşman gibi benden uzak durmaya başlar işte o zaman.
Ve birgün ölüm, sislerin içinde yaklaşan bir kara tren gibi belirdiğinde,
Önemsizleşir feleğin bize sunduğu tüm bu paradoksal haller,
Ve artık, meçhule giden sessiz bir gemi ile ayrılma zamanıdır bu limandan..
