OĞUL
Her sabah uyanıp bakarım düne.
Yüreğim zindanda yanarım oğul!
Dönüp durur ömrüm hep aynı güne.
Felek izin vermez, gelemem oğul!
Geceyi yararak yürürüm yalnız,
Ay benim yorganım, yıldızım bahtsız!
Dualar yükselmez arşa kanatsız;
Kokunu özledim, saramam oğul!
Hazana büründü bağ ile bahçem.
Tükendi elimde kalan son akçem.
Lâl oldu şu dilim, tutuldu çenem;
Derdimi kimseye diyemem oğul!
Gözümün yaşıyla ıslandı yollar.
Kalem kâğıtlara adını yazar,
Bana gurbet oldu sana yurt mezar;
Yine vuslat mahşere kaldı oğul!
Süzülür alnımdan acı terimle,
Tutunur umudum ince serimle,
Yalnızlık konuşur her bir yerimle;
Kadere bir isyan edemem oğul!
Turnalar geçiyor yüksek dağlardan.
Haber var mı acep bizim bağlardan?
Düşlerin yetmiyor bana uzaktan,
Suçlu kimdir diye soramam oğul!
Karanlık çökünce dalsam maziye,
Adın sığmaz oldu binbir dizeye,
Yıllar çöktü gamla gönül haneme;
Yine sensin çarem, tek sensin oğul!
Hasretin uçurum misali derin.
Rüzgâr gibi yakar, üşütür serin.
Evimden can uçtu, boş kaldı yerin;
Hiçbir tabip sarmaz yaramı oğul!
Toprağın bağrına verdim gövdeni,
Kalbinde sakladım son nefesini,
Gönlüne örmüşler aşk kafesini;
Aklım şaşar, sinem dağlanır oğul!
Halilî yoruldu, dizde takat yok,
Bir ses, bir nefes yok, yok oğlu yok,
Şu yalan dünyadan kurtuluşum yok;
Ölmeden mezara koydular oğul!
***



















