MİNNET EYLEMEM
Fani dünyaya gelip de emek zırhımı giymişim,
Alnımda ter biriktirip, kuluna minnet eylemem...
Kimseden bir şey beklemek, tabiatıma ters düşer,
Fallardan hal sağlayıp da baklaya minnet eylemem...
Alıştım dalda güveren çiçeğimi sulamaya,
Yedi veren gül açtırsa, saksıya minnet eylemem...
Kendi söküğümü kendim dikerim bir çuvaldızla
İğneden ipi yıldıran, çaputa minnet eylemem...
Geçse de ömrü günümün, en güzel yılları çoktan,
Heybem omzumda yolcuyum, eyvana minnet eylemem...
Sarsın tabip on iki kat, neşter yarası derinse
Hatta dirilip aniden, imama minnet eylemem...
Kimseye şikayetim yok, kendim çalıp söyler dilim.
Hamamda zılgıt çalsa da, havara minnet eylemem...
Vefa aradım ellerde, sabrım musalla taşında
Kusturdum kıssa hisseyle, havaya minnet eylemem...
Sevda denilen kutsaldan, haylandım vakti hazanda.
Bundan kelli baharına, hazına minnet eylemem...
Borç yükü varken Mevla’ya, kuldaki bu cinnet nedir?
Sevap günah kargaşası, şeytana minnet eylemem...
Bir kimse severse eğer, karşılık bulursa kalpten,
Canım can demeli baştan, yadına minnet eylemem...
Dilde yalan alışkınsa, kapıya küt bağlarım ben.
Adım gibi vallah billah, işmara minnet eylemem...
Sanmasın işgale meyil, olmam katiyetle rehin.
Ismarlama aşklar yetsin, kuluna minnet eylemem...
Alın yazımın çizgisi, karadan az eksik neyse.
Mavilerde gezer ruhum, kuşlara minnet eylemem...
Bir bir kurduğum hayaller, gerçekleşti zordan geçip,
Ayağımın altı nasır, papuca minnet eylemem...
Yavrularım çoktan ana, paşam da oldu baba!
Çırpındım hep gece gündüz, kaygıya minnet eylemem...
Övündüğüm huyum suyum, süzdüğüm nurlu gözle,
Güneşçe'yim kardelenim, karlara minnet eylemem...
Editör: Nevin Bahtışen
