İÇİM ACIYOR
Cevap bulmaya çalışıyorum ama inanın işin içinden çıkamıyorum, içim acıyor.
Koşarak feryat içinde okula gelen velileri gördükçe içim acıyor.
Okul dediğimiz; eğitim ve gelecek için gidilen hayata açılan kapıdır (Ne ara okullar mafyavari meydanlara dönüştü? Oysaki, en saf hâli ile öğrenmek için gidilen yerdir okul.
Rastgele ateş açmak neyin kafası?Bu şiddet nedendir?
Çocuklarımız ne emek ne zorluklarla büyüyor. Tırnağına zarar gelse canımız yanıyor.
Eğlence merkezi değil, kavga ortamı değil, bahçe değil... Okul sadece okul. Ebeveynlerin güvenerek gönül rahatlığıyla çocuklarını, eğitimlerini tamamlamaları için emanet ettikleri, gönderdikleri yer.
Çocuklarımıza neler oluyor? Bu nasıl bir öfkedir? Öğretmenlere, yaşıtlarına kötülük yapacak kadar canlarına kast edecek kadar gözü karartmış olmak nedir?
Vicdan buhar olmuş yerini öfke almış...
Silahla okula girmek de neyin nesi? Ne gezer çocuğun elinde tabanca... Nereden ulaştı ele bu vahşet saçan tabanca?
Amaç nedir? Bir sürü soru var cevaplanması gereken.
Okulda şiddet.
İçler acısı...
Toplumsal değerlerimize ne oldu? Ne ara yitirmeye başladık?
Oysa okul, hayata açılan kapıdır, ölüme değil...
Ekran başında savaş sahneleri mi yaşananlara sebep?
Ailenin ilgisizliği mi ergen sorunu mu yoksa evdeki geçimsizlik mi?
Hangisi?
Şiddetin bahanesi olmaz.
Eğitim; ailede başlar, öğretmenler tamamlar ve geleceğe hazırlar.
Eğitim, ahlaklı olma sanatıdır ama sanırım ahlak tuzla buz olma yolunda.
İçim acıyor...
***
Editör: Seher Uslu
