HÜZÜN BULUTLARI
Menekşe gözlerin buğusunda hüzünler gizli
Damla damla süzülür göz pınarından
Yarım kalmış hayaller ıslanır akşamın alacasında
Gündüzler dönerken geceye
Depreşir yalnızlık çekilir hüzün perdeleri
Açarım yine de umut şemsiyemi
Bilirim gün ışığı gizlidir gecenin zifirinde bile
Muştu yüklüdür ufkun kızıllığı bilirim
İçini ısıtacaktır doğacak güneş
Ve ruhunu okşayacak taze ekmek kokusu
Helalinden kazanılmış emekle yoğrulmuş
Sevgiyle doludur yüreğin bilirim
Nasır tutmuş ellerinle tutunca elimden
Merhametli bir gönlün sıcaklığı vurur
Ayazda vurgun yemiş gönlüme
Bir ürkek serçe yüreğidir duyduğum
Ellerin değdiği zaman ellerime
Gün ikindi mevsimim hazanda
Dökülse de yapraklarım birer birer
Umut doludur yüreğim
Ayaza inat açan kardelen misali
Buzları eriten kış güneşi sıcaklığında
Güzel günler umar deli gönül
Sevgi dolu türkü tadında yaşanacak
Kov hüzün bulutlarını gözlerinden
Sevinç kıvılcımları parlasın yerine
Umudum umudun olsun yarınlarda
Bir tutam mutluluk bulalım yalansız
Yaşansın ömrümüzün son baharında
Sevgiyle baktıkça menekşe gözlerinle
Isınsın yüreğim kışa inat
Dinsin gönlümdeki fırtına
Kov hüzün bulutlarını gözlerinden
***


















