GÜNEŞİMİ SÖNDÜRDÜN
Ellerin ellerimde sahil boyu yürürken
Seviyorum dedikçe ruhum tende erirken
Ne hayaller kurmuştum sana gönül verirken
Sönmüş gönül ateşin sende közüm kalmamış
Demek gönül kapını benim aşkım çalmamış
Dört duvarın içinde yollarına bakarken
En mahrem duygularım senden yana akarken
Hasretinin acısı yüreğimi yakarken
Gözlerinin içinde yazık gözü kalmamış
Senin gönül kapını benim aşkım çalmamış
Duvarlarım da duran pankart gibi resmin var
Dilimde dua gibi üç hecelik ismin var
Diyordun gözlerimin önünde hep cismin var
Baktığın resimlerde belli yüzüm kalmamış
Senin gönül kapını benim aşkım çalmamış
Bir çift fincan bıraktım kırk yıllık hatrı var diye
Dört yana yazı astım düşünmedin mi niye
Sığmıyordum ben senle ne şehire ne köye
Kulağında yazık ki bir çift sözüm kalmamış
Senin gönül kapını benim aşkım çalmamış
"Kalan ömrüm" diyordun dizlerimde yatarken
"Güz güneşim" diyordum nabzım hızla atarken
Nerede hata yaptık son gemimiz batarken
Samyeli olsam bile sende izim kalmamış
Senin gönül kapını benim aşkım çalmamış
***
Editör: Ümmügülsüm Hasyıldırım
