ESKİDEN SOKAKLARIMIZ VARDI
Toprak kokulu sokaklar vardı eskiden
Önünden buz gibi suların aktığı kerpiç duvarlı sokaklar.
Karşılıklı sarılır gibi birbirine selam verirdi komşu ağaçlar.
Sabahın ilk ışıklarıyla kuşlar çalardı penceremizi,
yer sofrasına dökülen ekmek artıklarını kapışmak için.
Besmeleyle açılan tahta kapıların gıcırtısı uyandırırdı kapıda bekleyen kediyi.
Ne sular aktı kapı önlerinden, ah ne sular.
Hiç kurumazdı avluda çiçekler,bahçede ağaçlar.
Susuz kalmazdı uçan kuşlar.
İnsanlar medeni olsun isterdim evler, sokaklar değil.
Yükseldikçe evler,alçaldı insanlar.
Yağmur kokmuyor ziftli asfaltlar.
Nerede o özlediğim zambak kokulu yıllar.
