BAŞ EDİLMEZ DUYGULAR!
Vakit geçince çöker, akşam olur karanlık,
Ufku beklemek kalır yüreğe, çaresizce.
Ay doğmuş, yıldız çıkmış, neyleyeyim her gece?
Acılar yüzsüz olmuş, tazelenir kendince.
Gözünü diker gece, ıssızca tenhalara,
İki damla süzülür kırlaşmış şakaklardan.
Sitem yağar arsızca gam yorgunu sabaha,
Hüzünle çöker kubbe, yaş belirir aklardan.
Sarar zifir karanlık, makber mi oldu, nedir?
Gözü doymaz Karun’u, avuç toprak doyurur.
Ağlar dil, gelir avaz, ne yaman teranedir?
Tatlı mal ile canı, sonsuz gidiş ayırır.
Sırlı dünyamız gizdir, hayat yine uykuda,
Benim dediğin servet, beş metre bez olmakta.
Huzuru, mutluluğu sen bulsan da rüyada,
Seni saran toprağın ve taşın dost olmakta!
Gece sabaha gebe, gün başlar huşu ile
Ay doğunca firari olur namert uykular.
Emircan her geceyi, bekler bu yaşı ile
Koşuşur mabedine baş edilmez duygular!
