SENSİZLİĞİN AZABI
Oldum olası sevmem beddua etmeyi
Ama bir gün
Ama bir gün seni ne çok sevdiğimi anla dilerim
Hem öyle bir anla ki değmesin artık sesim sesine
Öyle bir anla ki gözlerin gözlerime hep hasret kalsın
Uzanmasın ellerime ellerin
Şiirlerimde hep anlattığım o vefasızda kendini gör dilerim
Bana uzayan yolların çıkmazlarda son bulsun
Tel tel saçlarından dökülsün resimlerine ilmek ilmek işlediğim o gülüşler
Her nefesinde bir hasretin sızısı
Her andığında bir ah düşsün diline
İstemem muhtaç olma kimseye
İstemem bir sözünün ağırlığı değmesin kimselere
Yine de bir gün olsun ben gibi sev
Seni nasıl sevdiğimi anla dilerim
Çaresizlikten başka kusurum olmadı sana
Anla dilerim yarım kalmanın yangını nasıl bir azap
Nasıl bir azap seviyorum seni derken kelimelerin boğazımı yırtması
Seni sensiz yaşamanın öksüzlüğü nasıl bir azap
Seni nefes nefes içimde tutarken nasıl sensiz öldüğümü anla dilerim
Rüzgârlarda sarıldım ben sana bilmiyorsun
Sularda seviştim seninle
Işık ışık bedenine yayıldım her gün doğumunda
Her köşe başında
Adım attığın her yerde seninle yürüdüm o yolları
Karanlığa savurduğun sigaranın dumanında tüten bendim hep
Boğazına düşen o yoksunluk nöbetinde ben olayım bundan sonra
Hiç bir eksiğin kalmasın bu dünyada
Tek hasretin ben kalayım dilerim