SEN ve BEN
Sen beni başının üstüne koydun…
Ben senin zor yükünü omuzladım…
Çok emeğimiz, hakkımız geçti birbirimize...
Bildiğin gibi, hayat hep sütliman değildi.
Kimi zor geldik, birbirimize…
Didiştik, ağır sözler söyledik hatta…
Kırdık, incindik, küstük, barıştık…
Sonra da tuz biber dedik kavgaya…
Doğrusu pek de tuz biber değildi ya!
Acıdı canımız, üzüldük, ağladık…
Bir süre bakamadık gözlerimizin içine…
Yine uyduk zamanın gidişine…
Biliyorduk.
Kavgalarımız birbirimizle değildi.
Ağır gelen hayatın yüküydü…
Yele verdik aramıza girenleri.
Sarıldık yine hiçbir şey olmamış gibi…
Daha iyisi yoktu ki birbirimizden bize.
Kovaladıkça kaçtı mutluluk…
Ha bugün, ha yarın yakalayamadık.
Bıraktık hayatın akışına…
Döndü mevsim ömrün karakışına…
Çekip gitmek var mıydı ansızın?
Gönlümce veda edemedim sana.
Hakkım helal olsun benden yana.
Seni duyamadım, bir şey dedin ya
Asıldı kaldı aklıma…
Aldılar, götürdüler güneşin battığı yere.
Baktım arkandan, içim yara bere…
İlk kez gidiyordun bensiz, hem de bilmediğin yere…