SEN HALA UYUYORSUN
Hüsn-ü zanla dolayıp Amennayı dilime
Ben eyvallah dedikçe sen gurur duyuyorsun
Sabrımı nakış nakış dokuyup bir kilime
Ben yoluna serdikçe sen hüzne boyuyorsun
Hakikat ülkesinde sabah oldu düş kızı
Umutlarım ölüyor sen hâlâ uyuyorsun
Kör topal bir hayali peşinden sürüklerken
Küllenmeye yüz tutmuş ateşi körüklerken
Ben ki gönül heybeme senli düşler yüklerken
Sen önüme aşılmaz engeller koyuyorsun
Harami senelerin zaman adlı hırsızı
Gençliğimi çalıyor sen hâlâ uyuyorsun
Sen ki bin kez ettiğin tövbelerinden cayıp
Yıldızları ağlatan dilekleri yok sayıp
Kirpiğimden süzülen yağmurları kutsayıp
Simsiyah matemimle beslenip doyuyorsun
Oysa sefil aklımı kemirirken bu sızı
Mantığım kayboluyor sen hâlâ uyuyorsun
Gönlünün kabesinde arıyorken felahı
Sahrayı Kerbela’da kuma yazdım salahı
Çünkü sen hasret denen tek mermili silahı
Bakışınla doldurup alnıma dayıyorsun
Halbuki bin yıl önce vurdular bu bahtsızı
Sağır sultan biliyor sen hala uyuyorsun
Gönlüme reva diye sunduğun eziyeti
Şaire ilham versem yitirir meziyeti
Üstelik gözlerimden okunan vaziyeti
Yorulmuş yüreğime itidal sayıyorsun
O yüzden şiarıma batan aşk çuvaldızı
İmanımı deliyor sen hâlâ uyuyorsun
Yargılanırken gönlüm sevdalık suçlarımdan
Bir intihar öpüyor sanki göz uçlarımdan
Ne kadar kapatsam da terli avuçlarımdan
Dünüme veda edip usulca kayıyorsun
Bu sana son hitabım dinle şimal yıldızı
Bende vakit doluyor sen hâlâ uyuyorsun