HOŞÇA KAL
Bir gün ansızın sustun
Sözlerin yarım kaldı gözlerinse bir yabancı gibi
Oysa ben aynıydım ama sen başka birine dönmüştün
Ve ben o gün ilk kez kendime üzüldüm
Sana değil aslında kurduğum hayallere kırıldım Düşlerime girmeyi hak etmedin
Ama bak ben hâlâ buradayım
Nefesim yerinde yüreğim dimdik
Bir insan gider diye bir insan eksilmez
Senin bıraktığın yerde
Çiçek değil yeni bir umut yeşerir
Canım yandı belki ama artık kimseye Yanılmamayı öğrendi yüreğim
Gece olunca bazen adın düşse de aklıma
Ama eskisi gibi canımı yakmıyor artık
Çünkü seni değil kendi saf hâlimi uğurladım karanlıklarda
Bir zamanlar biz dediğim yerde
Şimdi sadece ben varım
Öğrendim ki insan en çok
Kendi yarasını sararken anlarmış
Sana verdiğim değeri geri almıyorum
Çünkü verdiklerim benim saflığımdı iyi niyetimdi
Ama bir daha asla kimseye
Kendimden bu kadar vazgeçmeyeceğim
Şimdi içimde ağır ama sağlam bir sessizlik var
Öfkem yok artık sana inan
Çünkü kabulleniyorsun bir süre sonra
Ben kendimle kaldım ve kendime döndüm
Sana söyleyecek bir sözüm kaldı o da
Hoşça kal
***