EYVAH!
Ben kendimi kurtarırım,
düştükçe
kalkmaya
çalışırım.
Solarken yapraklarım,
hiç kızamam güneşe...
Üşüyen çiçekler
sarılınca yağmurlara,
toprak kıskanır.
İşkence gibi gelse de...
Ne yana yazsam sevgimi,
gözlerim yanar durur.
Özledikçe,
öne eğilince duygular,
bunun için üzülme!
Bir telaşın vardı hep senin.
Anlamalıydım zamansız kaçacağını
Düşünmeliydim,
ardımdan bıçaklar savuracağını
İnsanız ya işte
Böyle amansız vurulmalara da
Alışıyor vücut,
delik deşik cümlelerim!
"Arsızın da bir kalbi vardır" diye
düşündüğüm
için de
Senden özür dilerim Yaradan’ım!
Kırıldıkça,
toplaması zor oluyor.
İncir tanelerinden daha fazla
dağılmışım.
Harabe parmaklarım böyle yazıyor artık heceleri
geceleri...
"Eyvah!"
Dedim, kalakaldım.
Yaşadığımı zannettiğim
için
üzgün
güller
Güzler sarıp durur
bedenimi
Hangi uçurumdan düştüğünü bilmeyen kuşlar gibiyim!