BİR AVUÇ TOPRAK
Kar çoktan yağdı sevgili,
Önce şehre,
Sonra bana,
Sonra içerime.
Sana hasretim,
Elin elimde değil,
Yüzüm yüzüne uzak.
Dokunamıyoruz birbirimize.
Ne sen bana yakın
Ne ben sana.
Tuval üzerine geçmemiş aşkla
Sonsuzluğa elbise dikiyoruz.
Yeryüzü bir okyanus,
Bir avuç toprak var.
Ama halen umut kesilmemiş,
İkimizden biri bir gün gidecek
Bir akşam ya da bir sabah,
Belki mevsim kış olacak.
Her şeyin üzerini örten,
Belki önce beni örtecek.
Zaman ayarlarını değiştirecek.
Ve ben artık hiçbir şeyi duymayacağım.
Son sıcaklığıma bir avuç toprak atılırken
Sana elveda diyememekten,
Günsüz gecede.
Bir damla yaş,
Okyanusa düşecek
Ve son kuşlar ötüşerek
Son yolculuğundaki beni,
Kanatlarıyla uğurlarken
Akşam alabildiğine ışımıştı.
***