ZİYARET
“Bakkala gider gibi gideceğim” diyerek düştü yola. Geniş geniş, elinde bir tek kırmızı gül. Yol uzunmuş kısaymış umurunda değildi. Önemli olan ona ulaşmaktı. Oysa biliyor her nefes alıp salışında, her adım atışında O yanında. Dün gibiyedi fakat araya koca yıllar girmişti.
Annesinin sözleri geçti aklından; “Siz gittiniz, o geldi. Gittiğini duyunca koca adam yığıldı kaldı. Çocuklar gibi ağladı. Ona para getirmiştim, veremedim. Ben verdim desem de ‘Baba parasının yerini anne parası tutmaz’ diye ağladı. İki gün ağzına ekmek sokmadı. Arkadaşların; 'Biz onu köyüne sağ salım ulaştırdık' haberini getirdiklerinde kendine geldi.”
Ağzına lokma attı. İşine döndü..
“Babam gelsene çalıştığım köye..”
“Gelemem oğul. Benim yüzüm eğik sana karşı."
“Yapma babam.”
“…”
“Senin yüzünü eğik tutacak hiç bir kusurun yok.”
“A güzel oğlum bir baba olda bak o zaman degerlendir var mı, yok mu?”
Yolda ilerliyordu. Sağda delik taş gözüne çarptı;
“Haydi geç delikten, geç babam.”
Hasta olduğunda büyükleri öyle demiş, uçarcası getirmiş, geçmesi için yalvarmıştı. Taş iyileşeceğe genişler, iyileşemeyeceğe daralır geçirmez inancı vardı insanlarda. Geçememişti.
İki gözü iki çeşme idi. Sarılıp sarılıp; “Rabbim, o masum, o yaşasın beni al!" diye ağlamıştı.
Yıllar, yıllar… Anılar nehri içine alıyor, kulaç attıkça yenileri yükleniyordu.
Yürünen yol tükenir.
Ona ulaştı.
Baş ucunda duasını okudu. Gülünü koydu. Dudaklarından; "Babam, günümüz kutlu olsun!" cümlesi döküldü.
Bır serçe gelip kondu kabrin üstüne.
Bakıştılar, bakıştılar…
Koca gün öylece kaldılar.
