KİM YORDU BİZİ GÖNLÜM
Ey gönül, geçer elbet...
Geçer, solgun zamanın mevsimi,
Her ayrılık, savurur kendi külünü gecenin yüzüne.
Bir ömrü aynı aynada eskittik de
Denk düşüremedik bir türlü birbirimize.
Yaprak döktü takvimler, eksildik biz sessizce,
Sen içimde biriktin, ben kendimden göçtüm.
Söyle gönül!
Sen mi beni yordun,
Ben mi tükettim seni?
Sevgi dedin, göğsümde bir gökyüzü açtım,
Her yıldızına astım birer birer umutlarımı,
Kalmadı biri bile...
Gülmek için kaç kez güneşi çağırdım,
Akşam bulaştı yüzüme her sabah biraz daha...
Gençliğim, ufalandı avuçlarımda günbegün.
Adresimi hiç bilmedi mutluluk.
Söyle gönül!
Sen mi beni yordun,
Ben mi tükettim seni?
Kurudu neye dokunsam benden önce,
Hangi dala tutunsam çekilir gölgesi bile...
Sürgündü bütün rıhtımları limanlarımın.
Gizlendi ufkun arkasına sesleri
Dost bildiklerimin...
Yol dedim, ayak izlerim kendi üstüme kapandı,
Kapısını çaldığım dünya, ördü duvarlarını yüzüme.
Söyle gönül!
Sen mi beni yordun,
Ben mi tükettim seni?
Bir yağmur bekledim gözlerimin ikliminden,
Çöktü kuraklık, eski coğrafyasına kirpiklerimin,
İndi hüznüm yüreğimin süveydasına,
Çekildi gözyaşım pınarına gözlerimin.
İçimde yaşarken nehirler,
Yoktu tek damlası yanağımda.
Mutluluk denizine her dalışımda,
Kıyıya biraz daha yabancı uyandım;
Gel dediklerim uzaklaştı, gitme dediklerim çoktan gitmişti,
Yetişemedim kendi içimde kendime bile...
Söyle gönül!
Sen mi beni yordun,
Ben mi tükettim seni?
Kırıldı şimdi zaman,
Yelkovanında asırlık acım,
Akrebinde kırık yalnızlığım...
Dünüm tükenmiş, yarınım kayıp, yitik;
Çalmıyor kapımı mutluluk.
Çökmüş omuzlarıma ömürlük yorgunluk.
Ey gönül sen haklısın, bense yaralı;
Aynı yangında iki ayrı kül olduk olalı,
Vazgeçemedik birlikte tükenmekten!
Söyle artık ey gönül!
Faili kim bu hikâyenin,
Mağduru kim?
Sen mi beni yordun,
Ben mi tükettim seni?
***
Editör: Suna Türkmen Güngör
