YOK SAYILMAK
Yok sayılmaktı onun canını yakan.
En acısı da kendisini değersiz hissetmesiydi.
Yüreği karmaşık duygular içerisinde,
Her geçen gün parça parça ruhunun kopuşu,
Kalbinde, yaralar açmıştı en derinde.
Değer verdiklerine,
Saçlarını süpürge ettiklerine,
Kendini feda etmesi.
Tüm bunları yok sayabilir miydi?
Vazgeçmişti karşılıktan,
Beden dili desen olmazsa da razı gelmişti.
Bir çift söz, "Teşekkür ederim." kâfiydi ona.
En azından ruhu bir nebze okşanmış olacaktı.
Yılların hatrına,
Ailesine olan adanmışlık ve yaklaşımla
Tek başına yıllarca...
Neresindeydi sevgi bunun?
Zaman içinde şevkat, şiddet ile yer değiştirir olmuştu.
Ne ara uçup gitti bağlılık?
Saygı dediğimiz,
Yuvayı ne ara terk etti?
Sayılmaktı arzusu, görünür olmak.
Sevginin gereği zaten bu değil miydi?
Karanlıkta kaybolmuş, aydınlığa çıkma çabası,
Çabaladıkça dibe kayışı...
Her geçen gün kapandı kendi kabuğuna,
Yanında varken bir zamanlar âşık olduğu adam,
Sırtladı koca hayatı tek başına.
Çocuklarında buldu gücü, hayata tutunuşunu da...
Ömür başka türlü geçmezdi ya!
Baskı sarmıştı vücudunun her parçasını
Ama en önemlisi aklını...
Yok sayılmak acı veriyordu.
Kendini bir türlü bulamıyordu.
Oysa içinde ne mücevher yatıyordu.
Özgüven desen çoktan kendini terk etmişti.
Yıllar sonra anladı,
Kendini bulmaya çalışırken süreçte zorlandı.
Bir zamanlar aşka inanan o kız artık yoktu.
Sevmek ve sevilmek istese de yeniden,
Yorgun düşmüş bedeni,
Ne yazık ki buna artık izin vermiyordu, ruh hâli.
***
Editör: Seher Uslu
