BENİ ÇOK SEV
Bir gülümsemenin kıyısından gelecek ölüme bile
Güle oynaya gidebilmenin sırrı nedir ki sevdiceğim?
Yüreğimde kaynayan bu volkanın özünde sen olmasan
Ne hükmü kalır kaşının ya da gözünün.
Yani sen, sen değilken bile
Ben bende değilken yazılmamışsa bu kader,
Bu bağ, bu sonsuz rastlantısal bileşim,
Beni sana yazmadıysa ezelden;
Kimin marifeti gözlerinden gözlerime uzanan uçurumlar.
Sesinin, sesimi giyinmesi hangi bilinmez rengin eseri?
Kimin gücü yeter be Allah'sız?
Kimin gücü yeter bu asi yüreğe diz çöktürmek?
Her insan çokça ölür, ömür denen yolculuğu sürerken.
Her insan çokça dağılır.
Çokça tuz buz olur acılar ortasında.
Ama her insan yalnızca iki sebepten sarılır o ölüm meleğine gözlerini kırpmadan.
Yalnızca iki sebepten kendi elleriyle mil çeker gözlerine,
Yalnızca iki sebepten şu kıçı kırık dünyanın berisine basar tekmeyi hiç düşünmeden.
Bir canından özge yavrusu için,
Bir de dünyaya gelmesine sebep yavuklusu için.
Yani gülüşüne öldüğüm haspam,
Yani iki gözüm,
İki gözümün çiçeği;
Dilim,
Alfabem,
Alnıma yazılı ismini çok sev emi.
Çok sev alnına düşmüş ismini seven beni.
Ömrümde bir hükmün olmazsa
Hiç kimseden farkı olmazdı güzelliğinin.
Beni çok sev!..
***
Editör: Serpil Azapoğlu
