YATSILIK TÖRESİ
Eskiyen zamanlarda, eskiden yaşamış insanların bir sözü geldi aklıma; “Yatsılık töredir, o da varlığa göredir” diye.
Evet, eskiden köy yerlerinde tarladan, bostandan dönenler yemeklerini erken yer erken yatarlarmış, sabah güneş doğmaya yakın tekrar işlerinin başına dönenilmek için.
Çat kapı misafir geldiğinde özellikle kış geceleri oturmalar uzun sürdüğünden tekrar çay demlenir yanına hafif kahvaltılık türünde yiyecekler hazırlanırmış. Sofrada, yufka ekmeği, kuzine sobada pişirilmiş patatesler, kendi yaptıkları peynirler, bostandan toplanan sebzeler ile güzel bir sofra kurulur, hem yenir hem de koyu sohbetler ile gece yarılarına kadar otururlarmış.
Yazdan kurutulmuş elma, kaysı, armut, dut, kırılan ceviz ile çayın yanında verilen en güzel çerezler yerini alırmış.
Şimdiki zamanı düşünüyorum da, misafir geldiğinde aynı adetleri uygulasak ayıp mı sayılır, kuru yemişler yerine kurutulmuş meyve kakları(kuruları) ikram edilse nasıl karşılanır?
O zamanda olan şeylerin daha fazlası ve çeşidi mevcut olmasına rağmen bizi geriye çeken sebep ne olabilir ki?
Ayıpların kusurların çoğaldığı çağımızda, eskiye duyduğumuz özlemi içimize atan, çekinen bizler, gün yüzüne çıkmamış adetlerimizi biraz güneşlendirsek daha mı iyi olur?
Bu yatsılık töresini ben çok sevdim.
